Mostrando entradas con la etiqueta Reseña. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Reseña. Mostrar todas las entradas

martes, 17 de octubre de 2017

"Vivir Mata", nuevo LP 2017


"Vivimos en un mundo en constante cambio. Cada vez mayor. Más rápido y más urgente. Tenemos que estar atentos a lo que viene y va para no quedarnos estancados ni obsoletos. Para los que tenemos vértigo es tan fácil marearnos a este ritmo como difícil encontrar un sitio al que agarrarnos.

Esa velocidad afecta hoy en día a todos los ámbitos en los que nos socializamos, ya sea la amistad, el amor o la comunicación y, por su puesto, la música. Los grupos y sus estilos van y vienen, y a otra cosa. Quizás por no aburrirse, y eso es algo legítimo. Pero para los que tenemos vértigo afortunadamente seguimos contando con TRANCE para agarrarnos a ellos. Impasibles al tiempo, inalterables a los estilos, los TRANCE siguen haciendo exactamente lo mismo. Sin más. Hasta son los mismos que cuando empezaron, algo hoy en día más que remarcable.
Sus canciones siguen siendo las mismas. Sus letras amargas. Su batería contundente. Su bajo enérgico. Su guitarra directa. Los TRANCE siguen siendo lo mismo: un inamovible islote balear en medio de un mar de confusión, resistiendo a la erosión de los vientos, las modas y las tendencias.
Podría hablar de sus canciones, pero paso. Escúchate tú el disco."

Héctor Sudor, de la banda Sudor.


Edición en cassette y vinilo

martes, 6 de enero de 2015

Héctor talking about the new 7inch TRANCE/SUICIDAS

In Punk, like in society that surrounds it, there are winners and losers. The first, showing off their social skills, know how to succeed: interact well, where to play, what sound and who release records. The latter only understand passion. No more. It is in this second class where they went to gather TRANCE and SUICIDAS. two bands that release honesty and nothing and nobody can change them. Their songs sound the same thing though, in my opinion, the songs off more venom and discomfort than ever. Something or someone is screwing them truth and the four songs are a clear example of this. Lies, betrayal and shock. TRANCE and SUICIDAS are not happy and want you to know. To me knows me very badly they pass bad, but damn, I must admit that I'm really enjoying in their frustration,shit now 
En el punk, al igual que en la sociedad que lo envuelve, existen ganadores y perdedores. Los primeros, haciendo gala de sus habilidades sociales, saben cómo montárselo para triunfar: saben relacionarse, dónde tocar, a qué sonar y con quién sacar los discos. Los segundos sólo entienden de pasión. No hay más. Es en esta segunda clase dónde se han ido a juntar TRANCE y SUICIDAS. Dos bandas
que desprenden honestidad y nada ni nadie podrá cambiarles. Sus canciones suenan a lo mismo aunque, en mi opinión, las canciones desprenden más veneno y malestar que nunca. Algo o alguien les está jodiendo de verdad y las cuatro canciones son una clara muestra de ello. Mentiras, traiciones y golpes.TRANCE y SUICIDAS no están contentos y quieren que lo sepas. A mí me sabe muy mal que lo pasen mal, pero joder, debo reconocer que estoy disfrutando mucho en su frustración,mierda ya. 
(Héctor Sudor)


sábado, 11 de enero de 2014

Agrupación Trance. 09.01.14


  • Trance “Maldicion”
    LP (Spain)
    Trance se forma en 2011 por Tere (guitarra), Rafita (bajo), Gato (batería) y Rafa (voz). Vienen de bandas de hardcore como Aspirina Infantil, Orden Mundial o los argentinos Fun People. O quizá es la primera vez que tocan en una banda. El caso es que estos tíos se entienden bien, cogen rápido la idea y en 2012 sacan una maketa de 4 temas que posteriormente es reeditada en 7” por varios sellos independientes.
    Esto es solo el principio. Trance trabajan duro y parece que los nuevos temas salen con facilidad. Canciones más elaboradas, con más cuerpo, cargadas de energía. La influencia de Ramones sigue siendo esencial, pero una simple escucha al nuevo material basta para saber que no estamos ante otra banda ramoniana de esas que inundan el punk actual. Trance desborda personalidad propia.
    Estos chicos han conseguido lo más difícil que se puede hacer hoy en día: Punk-rock, nada más. Drogas, malestar, amor, desamor y otros dolores de cabeza. Algo que se ha hecho siempre en el Punk estatal y que desde hace tiempo no se ha conseguido con tanta honestidad, mierda ya.

viernes, 2 de agosto de 2013

Sa Possesió

  • Trance “Maldicion”
    LP (Spain)
    Trance se forma en 2011 por Tere (guitarra), Rafita (bajo), Gato (batería) y Rafa (voz). Vienen de bandas de hardcore como Aspirina Infantil, Orden Mundial o los argentinos Fun People. O quizá es la primera vez que tocan en una banda. El caso es que estos tíos se entienden bien, cogen rápido la idea y en 2012 sacan una maketa de 4 temas que posteriormente es reeditada en 7” por varios sellos independientes.
    Esto es solo el principio. Trance trabajan duro y parece que los nuevos temas salen con facilidad. Canciones más elaboradas, con más cuerpo, cargadas de energía. La influencia de Ramones sigue siendo esencial, pero una simple escucha al nuevo material basta para saber que no estamos ante otra banda ramoniana de esas que inundan el punk actual. Trance desborda personalidad propia.
    Estos chicos han conseguido lo más difícil que se puede hacer hoy en día: Punk-rock, nada más. Drogas, malestar, amor, desamor y otros dolores de cabeza. Algo que se ha hecho siempre en el Punk estatal y que desde hace tiempo no se ha conseguido con tanta honestidad, mierda ya.

jueves, 14 de marzo de 2013

Trance en Maximun Rocknroll Radio

http://radio.maximumrocknroll.com/mrrradio1339/

Intro song:
WIRE – 12XU
“No one wants an Alison”
WIPERS – No One Wants an Alien
TRUE MUTANTS – Same Way
KURAKKA – Ciudad de Cristal
BIG BOYS – Thin Line
TRANCE – Aburrimiento Mortal
Mike uncovers buried treasure during the big 7″ re-organizing project!
O! KULT – Za Ljudi
RPA – Bonecrusher
H.D.Q. – You Suck
BLOOD FEAST – Think About It Yourself
ZUBY – Flights
Francesca è scontata…
MUTANTS – Opposite World
SUBURBAN REPTILES – Coup d’Etat
DE WANDA’S – De Stem Des Volks
RUBELLA BALLET – Blind Ambition
SOGLIA DEL DOLORE – Non Voglio
Roger + Vinnie = ♡∞
THE GERMS – The Slave
THE BAGS – TV Dinner
REICIDE – Statues
NEEDLES – Desesperación
AGNOSTIC FRONT – United & Strong
Outros:
THE FAKES – Sgt. Fuckerman
MINOR THREAT – 12XU

lunes, 21 de enero de 2013

                         Canciones para nuestro proximo disco que grabaremos en febrero del 2013.

jueves, 3 de enero de 2013

Programa "1984", 29-12-2012

El último 1984 del año. Trance tocamos en directo semiacústico cuatro temas.
Además sonaron: TOREROS AFTER OLÉ, ZOMBIS, CALIFORNIA 82, DEFECT EFFECT, MALDITO PAÍS, UPRIGHT CITIZENS, BUZZCOCKS, LA URSS, SIN CITY SIX y THREE SOULS IN MY MIND.

Puedes escucharlo, descargarlo y compartirlo en : http://podcast.radiobronka.info/?p=3701

El resto de podcast del año en que el mundo no se terminó en: 
http://podcast.radiobronka.info


1984 s’emet a Titoieta Ràdio (Algaida. Mallorca) cada dissabte de 17 a 18h i cada dimecres de 23h a 00h al 108FM i a www.titoieta.cat
a Barcelona gracies a Radio Bronka. dimecres de 9 a 10h del matí. també els divendres de 20 a 21h al 104.5FM i a http://www.radiobronka.info/
Cada dijous a RADIO 77 de 15 a 16h www.setantaset.wordpress.com

miércoles, 26 de septiembre de 2012

Gira Trance 2012

(Una pequeña crónica por Rafa)
El jueves 20 acabamos el ensayo y nos vamos al TNT (que significa Tere´n´Tere), bareto de rock que llevan con orgullo la familia Planas: Tere es la mamá de Rafita (bajo) y Tere (guitarra). En la foto  son los del centro. Luego estamos Gato (batería) a la derecha y yo (voz) a la izquierda. El de atrás pasaba por allí. (LLevamos unas gafas futuristas del chino que al final no nos llegamos a poner demasiado, suele pasar). Enganchamos, hacemos tiempo para irnos el viernes para Barna, en donde nos encontramos con Alba, supermaja, que será nuestra conductora. Y para Valencia.A tocar a Valencia nos invitó una persona muy interesante que llaman Letxon. Toca en Maldito País (ya tocamos con ellos cuando vinieron a Mallorca) y nosecuantas bandas más, además de llevar el sello Disundead. El cartel lo hizo él. Tocamos en La Residencia, un sitio estupendo, grande, con dos pisos. Y mucho calor.(Bueno, calor nos hizo en tós laos.) También tocaron dos bandas hardcore, Altercado Espiritual, de Valencia, y TTF, de Jerez, con los que se montó una buena. Con Letxon y señora comimos genial, hasta nos hicieron una tortilla con "Trance" escrito con pimiento rojo. Hubiese estado bien que nuestro nombre fuese más largo, porque así habría habido más pimiento, que está de muerte. Por cierto, debí haberles pedido la receta del paté de tomate, que parece sobrasada, pero no. "Café con Letxon" fue una ocurrencia chorra nuestra recurrente que nos hizo reír. Y es que sería estupendo poderse tomar cada día el café con el señor Letxon. 

(Aquí, unas imágenes de Barna)





En Madrid tocamos en el Rock Palace, en un concierto organizado por Jorge, del sello Solo Para Punks , y Pablo de Nueva Autoridad Democratica y La URSS. Nos encontramos con amigos que ya conocíamos Gato y yo al haber estado tocando con A.I. Abrimos nosotros y, como siempre, tocamos Extraños juegos. Al acabar el tema yo dije "esto era una versión de los Zombies", y desde el público se oyó un "ya lo sabemos", porque Zombies eran de Madrid. Hombre, pues menos mal que lo sabíais, porque si no me hubiéseis defraudado. NADemocrática llevaban una onda dura y macarra bastante molona, siendo los cabeza de cartel Nuevo Catecismo Católico, míticos donde los haya, que sonaron como un disco, los tíos. ¡Ah, y tocaron Huye de ellos de nuestros paisanos, los maestros Cerebros Exprimidos!. Lamento no recordar ahora el nombre del pincha del local, un buen tipo que pone muy buen punk rock viejuno. Un saludo a Lobo, también. Y, mira tú, en Rock Palace conocimos a la cantante de una banda que me ha dado a conocer hace poco Gato: se trata de Juanita, de Juanita y los Feos. Después del concierto estuvimos en su casa, llena de libros de arte y demás que apetecía ojear. Gato no perdió la ocasión de hacer intercambio de vinilos, claro, y también estuvimos jugando a las carreras con unos animalitos a cuerda hasta que llegó el momento de irse a dormir, más o menos.
Para acabar, en Barna tocamos en un concierto organizado por el Tete, que ademas de prepararnos unos exquisitos burritos vegetas nos llevó el sonido, y tambien estaba el Kortat echando un cable. Fue en el centro Kampanilla junto a Ultrahimen. Hacen un punk rock bastante estridente, caótico y divertido. Y luego actuamos nosotros, yo en una especie de limbo, con algún fallo técnico pero con la presencia de ¡¡¡Silvia Último Resorte!!!, acompañada de ¡¡¡Juanito, también en GRB!!! Tuvieron la cortesía de venir a vernos al enterarse de que habíamos grabado y tocábamos una versión suya, Solo es una moda. Qué puedo decir, mejor que lo veáis vosotros mismos: mi comentario en un post anterior del blog de Silvia, y el último post suyo. Por cierto, que en esta entrada Silvia ha subido los escáners de los discos que le dimos, cómo mola.¡Y bautiza nuestra versión como "preciosa", diossss! Allí además nos encontramos con muchos camaradas, como el gran Punkike (que en un primer momento me llamó Gato, y a Gato, Rafa), la estupenda banda Robots, Moli... Pfff, yo qué sé... este alzheimer... Por cierto, el cartel ¿quién lo hizo? Es una versión cojonuda de la portada de nuestro single.

Queremos dejar constancia del buen papeo y la buena música que nos ofrecieron en todos los sitios. Los tres conciertos salieron de lujo; los promotores, los mejores. Lo pasamos divertido, todo el viaje fue una constante risión, porque somos unos guasones de la hostia aunque no os lo creáis. Volvimos a casa cansaditos pero con una sonrisa enorme en el corazón.
Sé que me olvido de mencionar a gente y situaciones, pero no pidas peras al olmo.

¡¡¡Muchísimas gracias a tod=s!!!





Solo es una moda

jueves, 19 de julio de 2012

Entrevista: ¡Vuelve, Georgie!

Entrevista en el webzine 40Putes


Los punks del hipódromo no se aburren nunca: entre litros de cerveza y sudor, los más veteranos se juntan con los menos y todos con los nuevos. En un periquete sacan un EP en vinilo con tres temas propios y una versión deÚltimo Resorte. Lo han llamado “Demo” (Metadona, 2012), así de sencillos son. Para todo. Trance te dicen las cosas claras, van directo al grano y se divierten más que tú, eso seguro. Gato, Rafa y Rafita le dan la alternativa aTere para editar la banda sonora de este caluroso verano. La próxima litrona nos la beberemos a su salud y en la playa, por supuesto.
40PUTES: ¿Por qué formáis Trance? ¿Tanto tiempo libre os queda a pesar de tocar en otros grupos?
Rafa: ¿Y por qué no? Ojalá el día durase 48 horas, pero entonces tendríamos que tener un metabolismo superior.
Rafita: La idea la tuvieron los otros integrantes del grupo, yo vivo en Barcelona y me encontré con el proyecto a punto. Buscaban un o una bajista. La posibilidad de montar un grupo con Tere, que es mi hermana, con Rafa, que es mi amigo, y con Gato, que aparte de ser mi amigo fue mi primer profe de batería, me seducía bastante. El tiempo libre se encuentra cuando realmente se busca.
Tere: Trance se formó muy rápido. Imagino que por las ganas de renovar de algunos y las de otros por empezar, como yo.
40p: ¿Se puede ser músico en Mallorca y tocar solamente en un grupo?
Rafita: No creo que sea algo típico mallorquín, la verdad. A la gente en Barcelona le pasa lo mismo, creo que es algo generacional: la gente ahora tiene muchas ideas, muchas influencias. Creo que está bien dejarse llevar por estilos diversos y eso es difícil hacerlo en un solo grupo, que normalmente sigue unas pautas concretas.
Rafa: La pregunta correcta sería: “¿Se puede amar a dos grupos a la vez y no estar loco?“.
40p: ¿El estilo musical lo elegisteis vosotros o fue él quien os eligió?
Rafa: Buena pregunta… ¿Me la puedes repetir? Estooo… Nosotros sólo hacemos rock. Nuestras influencias son el R’n'R clásico, el garage, el surf-vocal… y, obviamente, el punk-rock de la vieja escuela y sin prejuicios a la hora de meter algo de melodía, como se hacía antes. También nos interesa mucho el contraste, la mezcla de inocencia con macarreo, de ruido con sensibilidad, de peras con manzanas, de ous amb caragols…
Rafita: Los cuatro tenemos en común que nos flipa este estilo punk con mala hostia pero buenrollero. Realmente creo que nuestra música refleja también cómo somos. Se puede saber mucho sobre Mozart viendo “La flauta mágica”, ¿no?
40p: Sencillos, directos y divertidos. ¿Me olvido de algún adjetivo para calificaros?
Rafita: Ahí estas tú.
Tere: Un poco chiripitilocos.
Rafa.: Y guapos. Y, eh, también somos serios en ocasiones…


40p: ¿Seréis el grupo del verano en Palma? ¿Os veremos teloneando a Georgie Dann El Grande?
Rafita: No sé, a ver cuánto pagan, ¿no? Para eso tienen que hablar con nuestro mánager, Púter, el bajista de Satellites, el verdadero líder del grupo.
Tere: A mí me encantaría tocar con Georgie Dann y disfrutar de una barbacoa al ritmo de su música.
Rafa: No, hombre, no, somos un grupo para todas las estaciones. El EP lo grabamos en marzo, o sea que el sol aún no había derretido nuestras neuronas. Pero aún así sacamos “Rollete de Verano”, que podría pasar por una parodia de la típica canción del verano, una especie de tema surf-punk. Nos gusta la ironía que le ponían a este concepto Ramones o The Undertones. Georgie Dann ya está pasado de moda, y es una pena porque era infinitamente mejor y más divertido que la mierda que se escucha hoy en día. Más que los dos Davids, eso seguro. ¡Vuelve, Georgie!
40p: ¿Cómo lo vais a hacer para echar la banda pa’lante con tanto miembro desperdigado? ¿Habrá continuidad a largo plazo?
Rafita: El día que no haya continuidad, no será por el hecho de vivir separados. Creo que formamos una gran familia y siempre encontramos la forma de juntarnos para tocar. Además ésta es una banda muy de verano, y yo siempre estoy en Mallorca. Soy un enamorado de la isla. Me encanta la Serra de Tramuntana, Banyalbufar, Llucalcari… mos entenem o no?
Tere: ¡Trance es muy veraniego! Y el futuro es incierto…
Rafa: Y dale con el puto verano… Una mitad del grupo es más viajera, pero es bueno salir de esta roca de vez en cuando. No estamos desperdigados, en realidad. Una prueba de que hay continuidad es que nos vamos de girita dentro de nada: el 21 en Valencia, el 22 en Madrid con Nuevo Catecismo Católico y Nueva Autoridad Democrática, y el 23 tocamos en Bloques Fantasma de Barcelona. No somos una broma, tenemos un buen puñado de ideas y cada vez seremos mejores.
40p: ¿Cómo surgió el tema de editar el ep con Metadona?
Gato: Nuestro recién editado EP en vinilo es una coedición entre Discos Regresivos de Madrid,  Disundead de Valencia, Muerte A Tipo de Logroño yMetadona Discos de Palma. El diseño, la maquetación y manufacturación han sido trabajo de la banda. Los sellos ponen la pasta y lo distribuyen.
Rafita: Las bocas más sucias y rencorosas dicen que hubo favores sexuales de por medio. El emperador de Metadona es un gran amigo nuestro. Le gustó el proyecto y se puso en contacto con unos cuantos sellos de diferentes puntos de la Península. En pocas semanas estaba todo listo y tiramos el proyecto adelante. Había bastante ilusión y ganas y eso realmente se nota.
40p: Para Rafa en concreto, ¿escribes las letras de manera diferente si son para Trance o A.I.?
Rafa: Todas las letras las escribo de la misma manera: con un papel, un lápiz en la mano derecha y la cabeza en el centro (risas). Bueno, es cierto que en A.I. las letras son más amargas, duras y críticas. No son precisamente la alegría de la huerta, pero también las hay que tienen mucho sentido del humor; ya lo veréis cuando saquemos nuestro próximo trabajo. En cuanto a Trance, el tono puede parecer más ligero y humorístico, aunque sea humor negro, y utilizo también la temática de la ciencia ficción, el terror o la serie B, pero además incluyo letras más serias y personales, a veces de una manera metafórica. También escribo canciones de amor y de desamor. ¡Todo grupo de rock tiene que tener alguna canción sobre esos temas!
40p: Me ha parecido muy acertado el comentario de Tomeu Canyellesen una reseña vuestra: “Se’ls podria refregar a la cara que Rafa sacrifiqui la seva ploma intel·ligent i incisiva per treure rimes veritablement doiudes [...] però és que gran part de l’atractiu de Trance ve de la seva falta de complexos, hereva dels temps en què fer el que un mateix volia era més important que seguir com a un xotet tots els clixés que t’exigeix un estil determinat”.
Rafa: Estoy de acuerdo. Pero aunque me encanta que me doren la píldora, creo que se pasan al ponerme tan bien. Te sitúa en el compromiso de hacer una letras cada vez mejores y más profundas, y la verdad es que a uno siempre le han gustado también las letras frívolas y hasta cierto punto tontorronas. Ya lo hacía en Dr. Doom, e incluso con Canníbales. ¡Es agotador estar siempre trascendental y mosqueado con el mundo! Pero dicho esto, lo cierto es que soy incapaz de escribir sólo sobre temas cómicos. El género del humor es muy difícil, y corres el peligro de acabar haciendo cosas tuneras como “quiero un tractor amarillo” u “opá, yo voy hacé un corrá“. No es fácil llegar al nivel de los Dickies o de nuestros Siniestro Total. Cerebros Exprimidos tenían algunas canciones muy graciosas y en otros proyectos menos serios Jaume ha demostrado un desparpajo envidiable. Pero como te digo una cosa, te digo la otra: a veces uno no tiene humor para el humor. Soy un poco esquizofrénico.
Trance – aburrimiento mortal by Trance – punk rock

martes, 10 de julio de 2012

Trance en la radio

Pusieron nuestro tema "Aburrimiento Mortal" (abre el programa) en Hao Radio de Scanner FM.
http://www.scannerfm.com/shows/hao-especial-discos-humeantes/

Reseña para Metadona Discos



Desde Mallorca nos llega la demo en formato EP de TRANCE, estos jovenes veteranos nos deleitan con 3 canciones propias y una versión de Ultimo Resorte. Aquí podemos encontrar frescura playera, Punk Rock a raudales. No se que les dan de comer en Mallorca, pero últimamente todas las bandas que nos llegan desde allí nos sorprenden gratamente, en lo que a buen sonido y originalidad se refiere. Por la versión que tocan ya os podeis imaginar que palo llevan esta gente, Punk del de toda la vida, pero del que ya pocos se atreven (o son capaces) de facturar.
Buenas lineas de bajo, guitarra con poca distorsion y una batería que nos recuerda al mismísimo Marky Ramone. Escuchando estas canciones te entran ganas de ir a la playa con la chupa de cuero puesta, a vacilarles a los guiris mientras tomas unos Daikiris.
(EL TETE)
Precio 4€ (Disponible precio para distris)
Wholesale for Distros.
Coeditado junto a Discos Regresivos, Disundead y Muerte a Tipo.